Het heeft even geduurd, maar ik ben aangekomen in Sri Lanka! Na een emotioneel afscheid op schiphol , kwam ik met een uur vertraging op London heathrow aan. Aangezien de gate al gesloten was,werd mij door een mannetje van British Midland aangeraden om vooral erg hard te rennen. Dat heb ik dus ook gedaan, van aankomst hal 1 met de bus naar 3, opnieuw rennen... Wederom vergeten een schaartje uit mijn handbagage te halen, dus werd ik bij de scan betrapt en kon ik halsoverkop mijn tas uit- en inpakken.. Buiten adem ben ik uiteindelijk het vliegtuig ingekomen!
5 februari 2003Even een teken van leven uit het hete Sri Lanka. Ik zit nog steeds in Negombo, lijk niet echt weg te kunnen komen van de prachtige stranden, zelfgevangen vis (gisteren met stok en draad gevangen en geroosterd op een kampvuur op het strand!), het prachtige weer en de luxe van een guesthouse. Mijn bagage is heb ik inmiddels kunnen ophalen van het vliegveld.
10 februari 2003Het is zover. Ik ben aangekomen in Vavuniya, wat een klein dorp bijkt te zijn, vol Tamils en vluchtelingen (internally displaced), dat inmiddels door blijft groeien. Nieuwe shops springen hier als paddestoelen uit de grond en overal beginnen mensen internetcafés. Het grappige is dat de uithangborden geweldig staan, maar dat ze binnen geeneens een computer hebben -laat staan internet- Uiteindelijk heb ik een plekje gevonden, zoals jullie zien…
14 februari 2003Hier even een berichtje uit het steeds heter wordend Sri Lanka. Momenteel gaan wij (als Sri Lankanen uit het noorden) op naar de twee heetste maanden van het jaar: maart en april. De maanden waarin we oud & nieuw gaan vieren (helaas zonder oliebollen) maar wat een heus spektakel is, vol onbegrijpelijke en onuitspreekbare rituelen, symbolische kiri-bath (melkrijst)en heel veel zoetigheden. Ik herinner me van drie jaar terug, die letterlijke mierzoete brouwsels: toen ik een hap nam, krioelde het van de mieren in m'n mond (een ramp voor een vegetariër als ik..)
8 maart 2003Even een mail om te laten weten dat alles nog steeds goed gaat hier! Behalve mijn gebroken nachten, vanwege de honden die in het holst van de nacht strijden met de koeien om territorium (ik ben het volledig met ze eens: de straat behoort tot de honden, niet tot de koeien -heb sowieso een hekel aan koeien-)en vanwege het feit dat (nu het steeds heter wordt) de ratten besloten hebben om zich massaal te nestelen boven mijn bed. Hele colonnes zijn 's nachts heen en weer aan het rennen tussen mijn golfplaten dakje en het houten plafonnetje boven mijn bed. Ben bang dat ze 1 dezer dagen met z'n allen door dat houten plafonnetje heen zullen zakken...
19 maart 2003Even een groet uit het momenteel regenachtige Vavuniya. Jawel, temperaturen boven de 40 graden en dan zowaar een stortbui! Wegen veranderen spontaan in modderige rivieren, hutten (huizen) storten in en de mensen zijn helemaal de kluts kwijt. Ik zelf kan alleen maar stiekem juichen, blij dat ik (door de afkoeling) nu eindelijk een nacht kan door slapen. Tot op heden maak ik nachten die niet langer zijn dan een uur of 4, vanwege de hitte en (uiteraard) de junglespirits hier...
26 maart 2003Opnieuw een bericht uit de Tropen, de zeer hete tropen op het moment (40 graden 's NACHTS, ik wil niet weten hoe heet het overdag is...), wat me doet snakken naar een Hollandse herfst met koude regen. Iedereen is uitgeblust hier, hangt wat op straat of zoekt een willekeurig overheidskantoor op om de verloren uren slaap in te halen (wat maakt dat ik vandaag drie mensen moest wakker schudden op het postkantoor met het verzoek of het mogelijk was dat ze heel misschien -als het hen uitkwam uiteraard- mijn post wilden versturen, het liefst dit jaar nog...).
4 april 2003Alles gaat nog steeds z’n gangetje hier; afspraken worden niet nagekomen, bussen komen niet opdagen, threeweelers (overdekte gemotoriseerde riksja’s, de tuk-tuk) krijgen lekke banden, honden blijven me ‘s nachts wakker houden, de bavianen molesteren met regelmaat onze telefoonkabel en de stroom valt nog steeds vaak uit. Alles gaat zoals het hier hoort te gaan dus! De gesprekken met andere organisaties in de regio, voorzien mij nog steeds met de nodige nuttige info: het ‘mine awareness program’ bijvoorbeeld heeft mij even grondig voorgelicht over de gevaren van landmijnen hier in de omgeving. Aangezien nog veel gebieden ‘uncleared’ zijn, en ik overal enthousiast doorheen wals, was dit toch wel nuttig te noemen. Ik weet nu hoe ik mijnen moet herkennen, en vooral wat ik niet moet doen (niet als een gek weg gaan rennen bijvoorbeeld -er liggen altijd meer dan 1-) “just stay cool Madam” Ik zal het onthouden…
10 april 2003Opnieuw een mail uit het droge noorden in het verre oosten. Alles gaat nog steeds goed hier, ben nog niet geveld door een-of-ander ondefinieerbaar Aziatisch virus en heb de landmijnen in de jungle tot nu toe nog steeds weten te ontwijken! Op het moment stomen de Sri Lankanen zich klaar voor oud & nieuw wat komend weekend plaats vindt. Vavuniya is van een heet en stoffig dorp veranderd in een kleurenspektakel met de nieuwste sari’s vers uit India en sarongen die op straat worden verkocht, nieuwe pannen en ketels, vuurpijlen, oilcakes en beschilderde koeienhorens (waardoor de beesten nog angstaanjagender worden dan dat ze al waren)
23 april 2003Het zit erop! Ik heb mijn onderzoek 'afgerond' (een onderzoek als dit is natuurlijk nooit af) het rapport overhandigd aan de Tamil-organisatie FORUT en besproken. Ik heb ontzettend veel geleerd, heb veel ellende gezien, maar ook ervaren hoe sterk mensen kunnen zijn, hoe gastvrij en open. Ik heb genoten van de tradities, de bavianen, de koeien en de bizarre situaties waarin ik belandde.
3 mei 2003Ik ben al geruime tijd op Singalese bodem en voel me verblijd dat de opgedane talenkennis drie jaar geleden, nog volop aanwezig is!! De contacten gaan nu eindelijk iets verder dan het weer, iemands naam of fysieke gesteldheid.Mijn weekendje in de bush bij Thea en Vijsanthe is uitgelopen tot een week, wat maar weer aangeeft hoe goed een mens zonder luxe kan. Ik heb genoten van elk regenwaterbad wat ik buiten nam (of in de rivier), de jungle geluiden in de nacht en het ontspannen leven in the village... Een leven waarin de blinde eigenaar van een groentestalletje huilend aan de deur stond, omdat een ontsnapte koe 10 kilo van zijn koopwaar had weggevreten, en wat hij niet had gezien (...) Een leven waarin de buren elkaar overstelpen met eten en een leven waarin mensen met de meest tragische verhalen aan de deur staan voor een lening-in-theorie (in praktijk gaat het toch eigenlijk om een gift..).
10 mei 2003Opnieuw een groet uit het verre Oosten, dit keer als duo! Marcel is gearriveerd en we genieten volop van het nietsdoen. Helaas heeft Marcel behalve tijdschriften en puzzelboekjes, ook herfstig weer meegenomen, dus het verwachte bruine kleurtje en zonnige foto's zullen dit keer uitblijven.. Na een aantal dagen niksen onder een palmboom aan het strand (starend naar de bliksemflitsen boven de steeds woester wordende zee), zijn we vertrokken richting Vavuniya, waar Marcel het oorlogssfeertje mocht proeven.
20 mei 2003Een laatste groet uit het land der cyclonen en overstromingen...Met ons gaat alles goed, wat last van natte voeten en de nodige 'powercuts', maar we vermaken ons prima! De kilootjes die ik was kwijt geraakt tijdens mijn primitieve ontberingen in het oorlogsstadje, zitten er weer ruimschoots aan. We doden onze tijd met het nuttigen van garnalen, haaien, inktvissen, krab of andere ondefinieerbare beesten uit de zee. Samen met een twintigtal boeddhistische monniken uit Thailand, hebben we een restaurant ingewijd op Vesak Poya Day... Buitenlanders en Monniken: meer tekenen van welvaart en voorspoed kon de restaurant eigenaar zich niet wensen op zijn openingsdag!